روح و اثبات آن با خواب

"يكي از دلايل قوي، بلكه برهاني قاطع براي اثبات وجود روح، خواب ديدن است."

 

"دكتر بهرام الهي فرزند استاد الهي"

 

 خواب ديدن، يكي از راه هاي ارتباط با عالم معنا به شمار ميره.

 

"علم روانكاوي قائل به وجود روح ملكوتي نيست و معتقد هست كه خواب صرفاً از روان ناشي مي شه و از ناخودآگاه سرچشمه مي گيره و هيچ گونه معناي روحاني و يا محتواي خبر دهنده نداره.

با اينكه نظريه ي منشاء رواني خواب تا حدّي درست هست، امّا نمي شه شواهد موثّق بسيار زيادي رو كه بر صحت خواب هاي خبر دهنده و روياهاي صادقه گواهي مي دن ناديده گرفت."

 

در بيداري، دستگاه رواني (ذهن)، با فعّاليتش، حجاب رواني غليظ (ضخيم) و تيره اي رو ايجاد مي كنه كه مانع از انتقال ادراكات روح ملكوتي به سطح آگاهي عادي انسان مي شه.

(آگاهي عادي در انسان، برابر هست با هُشياري فعّال يا “Active vigilance” در وجود شخص. اين حالت باعث مي شه كه فرد بتونه خودش رو با محيط تطبيق بده.)

 

معمولاً هنگام خواب اين حجاب تخفيف پيدا مي كنه و در بعضي موارد حتّي از بين ميره، در اين حالت امكان ديدن خواب هاي روحاني افزايش مي يابه. اگه حجاب رواني غليظ باقي بمونه، انتقالات معنوي متوقّف مي شن و خواب چيزي جز انعكاس وقايع روزمرّه و يا انگيزش هاي ناخودآگاه نخواهد شد، كه به اونها خواب هاي دِماغي (مغزي) گفته مي شه.

 

انواع خواب

 

براي ساده كردن مطلب مي تونيم خواب ها رو به سه دسته ي اصلي تقسيم كنيم:

 

 خواب هاي دِماغي (ناشي از فعل و انفعالات مغزي) ، خواب هاي روحاني و خواب هاي مختلط.

 

كساني كه تحت سلطه ي روح بشري خودشون (ايد) هستن، تقريباً تمام خواب هاشون از نوعِ خواب هاي دِماغي هست. با اينكه هنگام خواب ارتباط با عالم معنا برقرار مي شه، امّا غلظت (ضخامت) حجاب رواني مانع از رسيدن پيام ها مي شه. خواب هاي دِماغي، ناشي از وقايع روزمرّه، غرايز سركوب شده و گرايش هاي رواني هست. محتواي اين خواب ها بستگي به حالت جسماني، رواني و يا رويدادهاي زندگي داره. از ديگر وجوه تمايز اين خواب ها با خواب هاي روحاني اين هست كه خواب دِماغي معمولاً اثر عميق و ماندگاري بر شخص نمي گذاره.

 

خواب هاي روحاني (روياي صادقه) رو از روي كيفيت، محتوا و اثري كه بر خواب بيننده مي گذاره مي تونيم تشخيص بديم. اين خواب ها اغلب حامل پيام هاي رمزگونه هست. در چنين خواب هايي، معمولاً فرستاده اي از عالم معنا با خواب بيننده تماس مي گيره، يا روح خواب بيننده از جسم خارج مي شه و خودش با اون عالم ارتباط برقرار مي كنه. در اين حالت، روح توسّط "رشته اي كه موجد حيات جسم هست به اون متّصل هست. خواب هاي روحاني اثر عميقي از خودشون به جاي مي گذارن، اگه هنگام بيدار شدن از يادمون نرن، هر زمان، حتّي سال ها بعد هرگاه به خاطرمون بيان، اون ها رو همچنان تازه مي يابيم.

 

مثل روياي صادقه اي كه ممكنه راجع به چهره ي بغل دستي خودتون در يكي از شب هاي اوّلِ ماه مهر يا روزهاي قبل از شروع مدارس، تجربه كرده باشين و هزاران مورد مشابهِ ديگه...

 

اغلب، هنگام بيدار شدن، تمام يا بخشي از خواب هاي روحاني از خاطر مي رن. علّت اون اين هست كه يا هنوز به پختگي روحي لازم نرسيده ايم، يا به صلاحمان نيست و يا غفلت روح مانع ثبت اون مي شه. در واقع، غفلت روحي باعث مي شه كه در لحظه ي انتقالِ داده ها به ضمير آگاه شخص، ارتباط قطع بشه. براي ممانعت از غفلت روح، توصيه شده كه قبل از خواب، توجّه به سوي خدا باشه. اكثر خواب ها از نوع خواب هاي مختلط اند، يعني عناصر رواني در اون ها بيشتر غلبه داره.

 

مفهوم خواب

 

محتوا و صحنه ها در خواب هاي روحاني، به فرهنگ، محيط اجتماعي و به خصوص كيفيت اعتقادات فرد بستگي داره. مثلاً اگه كسي يكي از قدّيسين يا پيامبران رو در خواب ببينه، او رو به همون شكل و خصوصياتي مي بينه كه در ذهن داره و چه بسا با خصوصيات واقعي او  مطابقتي هم نداشته باشه.

 

به تعبير استاد الهي:"عالم آخرت مانند آينه اي هست كه هر كس صورت خودش رو در اون مي بينه."

 

به همين ترتيب، هر كس معمولاً پيام هاي معنوي خودش رو به رمز و يا نماد هايي مي بينه كه براي اون معني داره. از اين رو تنها معبِّران بصير كه به زبان و اشارات عالم معنا آشنا هستن، مي تونن خواب هاي روحاني رو رمزگشايي و به درستي تعبير كنن. اون ها مي تونن جريان هاي معنوي اي رو كه اون صحنه رو بوجود آورده، ببينن.

فرض كنين تئاتري در زير روشنايي چند نور افكن در حال اجرا هست و سايه ي بازيگران اون روي ديوار مي افته. معبِّر بصير مي تونه تمامي اون صحنه ها و عمليات رو به طور واقعي ببينه، در حالي كه معبّران معمولي، يعني كساني كه بر اساس قراردادهاي ذهني خودشون خواب رو تعبير مي كنن، چيزي جز حركت سايه ي بازيگران رو بر روي ديوار تشخيص نمي دن.

 

مثلاً بين مردم رايج هست كه در خواب هاشون به دنبال نشانه هاي قابل تعبيري، نظير "بالا رفتن، پايين رفتن، باريدن باران يا برف، گريستن يا خنديدن و ..." هستن. حال اينكه، نتيجه گيري صحيح از پيامِ رويا، بدون توجّه به شرايط زمان و مكان و همچنين جمع بندي صحيح داده ها امري ناممكن هست و پيآمدي جز گمراهي و خرافه گرايي نداره.

 

معبِّر مي تونه بر پيامد خواب اثر بگذاره، هم مثبت و هم منفي. مثلاً اگه كسي خوابي ببينه و شخصي اون رو به طور منفي تعبير كنه، به احتمال قوي همون تعبير منفي به وقوع مي پيونده. معبِّران بصير قادر هستن، با تعبير مثبتي از همون خواب، اثر منفي اون رو تغيير بدن و حتّي به مثبت تبديلش كنن. اگه معبِّر بصير در دسترس نباشه، هر كس بايد بتونه خواب خودش رو بهتر از سايرين تعبير كنه. فراموش نكنيم كه اين ما هستيم كه سرنوشت رو مي سازيم.

گاهي بعضي خواب هاي روحاني، اون چنان معناي واضح و آشكاري دارن كه نيازي به تعبير نيست. مثلاً در خواب دستور واضحي داده مي شه، توصيه اي مي شه و يا به وضوح چيزي تجويز مي شه. (ادگار رو كه يادتونه! مقاله ي "ماجراي ادگار كِي سي يا همه چيز درباره ي تله پاتي" رو مي گم.) ميزان، در ترتيب اثر دادن به اين گونه خواب ها اين هست كه ببينيم آيا پيام با معيارهاي سه گانه ي: عقل سليم، قوانين الهي و اصول اخلاقي تطبيق داره يا نه.

 

خواب هاي خبردهنده (هشدار دهنده) يا نگران كننده

 

ممكن هست در سرنوشت متغيّر (بنا به نظر استاد الهي، سرنوشت هاي متغيّر در لوح محو و ثبوت، ثبت هستن.) كسي، به علتّي، مثلاً سوابقش، حادثه ي ناگواري رو رقم زده باشه؛ در ضمن، او در اين مدت امتيازاتي نيز كسب كرده باشه، به گونه اي كه از توجّه مبدا برخوردار شه، در اين حال عدالت ايجاب نمي كنه كه اون حادثه اتّفاق بيفته.

 

پس عملكرد ما موثر هست. به عبارت بهتر ما موثّر هستيم! هم بر روي سرنوشت خودمون و هم اطرافيانمون.

 

پس با ديدن خوابي هولناك يا ناخوشايند، به شخص هشدار مي دن تا بتونه از اون حادثه جلوگيري كنه.

(اگه شما در اين باره خاطره ي تلخي دارين، يعني نتونستين از وقوع واقعه اي جلوگيري كنين. خودتون رو سرزنش نكنين. مطمئناً شما همه ي اون چه كه از دستتون بر ميومده رو انجام دادين. كماكان به آينده اميدوار باشين.)

 

در اين صورت شخص مي تونه طبق فرهنگ و اعتقاداتش، از طريق به كار گرفتن انرژي مثبت يا به تعبير ديني "تشبث به مبدا" مثل دعا، نذر، صدقه، شدّت اون حادثه رو تقليل بده و يا اون رو رفع كنه. چناچه به محض بيدار شدن و در اولين فرصت تشبث كنه، موثرتر هست.

همون طور كه در مقاله ي قبلي هم گفتم، زمان تلف شده در اين قبيل مقولات تا حدِّ زيادي تعيين كننده و سرنوشت ساز هست.

 

اگه كسي درباره ي يكي از نزديكانش خواب هول انگيزي ببينه، در صورتي كه خواب مربوط به يكي از اعضاي نزديك خانواده اش (فرزند، همسر، والدين يا ...) باشه، مي تونه شخصاً در مورد اون اقدام كنه. در مورد ديگران، اگه بدونه كه حرفش اعتبار داره و خوابش رو جدّي مي گيرن، مي تونه خوابش رو به اونها بگه. در غير اين صورت مي شه به طور غير مستقيم و بدون اشاره به خواب، راه حلّي رو پيشنهاد كرد.

 

از سوي ديگه، عقل سليم حكم مي كنه كه نبايد به تمام خواب ها ترتيب اثر داد، مثلاً خواب كودكان و يا خواب هاي هولناك و تكراري مادراني كه براي فرزندانشون نگرانن و يا خواب هاي نگران كننده اي كه به دلیلِ فشار روحی (استرس) در مورد اشخاص مورد علاقه خودمون مي بينيم.

 

خواب هاي دِماغي در علم روانشناسي جايگاه مخصوصي دارن، چون اكثر اونها حاوي نشانه هايي هستن كه از روي اونها مي شه برخي علايم روان نژندي و روان پريشي رو در شخص  تشخيص داد.

 

 

مدّت خواب دیدن چقدره؟

 

مدّت زمان بيداري در شخص بالغ، معادل چهار برابر مدّت زمان بيداري در يك كودك هست. نوزاد، به طور متوسّط در ازاي هر يك ساعت بيداري، دو ساعت رو در خواب ميگذرونه، حال اين كه فرد بالغ در همون زمان نيم ساعت در خواب هست.

 

تقریباً 20 درصد مدّتى رو كه در خواب هستیم خواب مى بینیم. این نسبت به ندرت از حدود 18 تا 25 درصد تجاوز مى كنه.

كسانى كه اختلال رشد عقلانى دارن، تقریباً نصف افراد عادى خواب مى بینن.

نوزادان در دو ماه اوّل زندگى يك تا سه برابر بزرگسالان خواب مى بینن.

هنگام خواب دیدن بر ما چه مي گذره؟

 

 ما معمولا 4 بار در شب خواب مى بینیم. یك خواب طبیعىِ هشت ساعته بدین نحو تقسیم بندي ميشه:
یك ساعت خواب، ده دقیقه رؤیا، یك ساعت ونیم خواب، سى دقیقه رؤیا و به همين ترتيب...

 

هر شخص سالیانه تقریبا هزار رؤیا مى بینه و امكانش بسيار كم هست كه همه ي اونها در خاطرش بمونه.

 

 

حیوانات هم رويا مى بینن؟

 

 

حيواناتِ كمتر تكامل يافته مثل رطـیـل و لاك پـشـت خـواب نـمـى بـیـنـن، ولي مـیـمـون، تقريباً شـبـیـه انـسـان خـواب مـى بـیـنـه.

 هـر چـه حـیـوان تكامل یافته تر باشه، رؤیا و احتیاج به اون بیشتر هست.

 

ما به چند ساعت خواب نیاز داریم؟

هیچ جواب دقیقی برای این سؤال وجود نداره، چون مقدار خواب مورد نیاز در افراد مختلف متفاوت هست. میشه گفت مقدار خوابی که هر فرد به اون نیاز داره، اون مقداری هست که اگه تأمین بشه، او در روز بعد احساس خواب آلودگی نکنه.

 

 

فيزيولوژي خواب

چرخه ي خواب و بيداري در برگيرنده ي مراحل مختلفي از خواب هست. خواب به دو قسمت كلّي تقسيم ميشه:


1. مرحله غير رم:(NON-REM) (NREM)  هفتاد و پنج تا هشتاد درصد كلِّ زمان خواب رو به خودش اختصاص داده و در اون سيستم پاراسمپاتيك فعّال هست. اين مرحله، خود به 4 زير - مرحله تقسيم ميشه. مراحل 3 و 4 به خواب امواج آهسته(SLOW WAVE SLEEP) (SWS)  هم معروف هستن.


2.  مرحله رم و يا حركات سريع چشم:(RAPID EYE MOVEMENT) (REM)  در اين مرحله، سيستم سمپاتيك فعّال بوده و فقدان تونوس عضلات اسكلتي اتفّاق مي افته.


تونوس عضلاني: (MUSCLE TONE / TONUS)  انقباضات مداوم و غير فعّال عضلات هست، كه به حفظ وضعيت بدني و تعادل بدن كمك ميكنه.


مراحل خواب بر اساس امواج مغزي مشخص ميشن.


نوار مغزي و يا الكتروانسفالوگرافي:(ELECTROENCEPHALOGRAPHY)  اندازه گيري فعاليّت الكتريكي مغز (ثبت امواج مغزي) با قرار دادن الكترودهايي بر روي پوست سر يا درون قشر مخ هست. نتيجه ي اون الكتروانسفالوگرافELECTROENCEPHALOGRAPH (EEG)  يا امواج مغزي(BRAINWAVES)  ناميده ميشه.

 

 

امواج مغزي

1. امواج گاما:(GAMMA)  با فركانس 26 تا 100 هرتز، در فعاليّت هاي ذهني پيچيده، ادراك، حل مسئله، ترس و گوش بزنگ بودن توليد ميشه.


2. امواج بتا:(BETA)  با فركانس بالاي 12 هرتز (معمولا 20 هرتز)، در وضعيت بيداري، افكار مضطرب، تفكر و تمركز فعال و استدلال توليد ميشود. مصرف كافئين باعث توليد امواج بتا ميشه.


3. امواج آلفا: (ALPHA) با فركانس 8 تا 12 هرتز است، در وضعيت بيداري و آرميدگي (آرامش خاطر)، يادگيري، خيالپردازي طي روز و معمولاً با چشمهاي بسته توليد ميشه و با خواب آلودگي كاهش پيدا مي كنه.


4. امواج تتا: (THETE) با فركانس 4 تا 8 هرتز است، در مرحله قبل از خواب و هنگام بيداري (خواب آلودگي)، هنگام خواب، خواب سبك، ديدن روياها، مديتيشن (مراقبه) عميق، هيپنوتيزم، حالت خلسه، نيايش، خيالپردازي طي روز، اشراق، خلاقيت، حافظه، يادگيري و روياهاي روشن ظاهر ميشه. امواج تتا دسترسي به اطلاعات ناخودآگاه رو ميسر ميكنه.


5. امواج دلتا: (DELTA) با فركانس 4 هرتز و يا پايينتر. در مراحل 3 و 4 خواب ظاهرميگردد. در مرحله ي خواب عميق و فاقد رويا، دسترسي به اطلاعات ناخودآگاه از طريق امواج دلتا صورت ميگيره.


نكته: يك هرتز برابر با يك سيكل در ثانيه هست. مثلاً 8 هرتز يعني 8 سيكل در ثانيه.